Rozdział 4

[MUSIC]

[MUSIC 2]

"Życie jest zmianą,jeśli przestaniesz się zmieniać ,przestaniesz żyć"

Amy;

Słysząc przeklęty dźwięk  budzika odszukałam sprytnie palcami odpowiedni przycisk i uciszyłam nowoczesne ustrojstwo ciężko przy tym wzdychając. 

-no dajesz Amy,nie możesz nawalić -zaczęłam własną motywacje  nadal leżąc na brzuchu z głową w poduszce i puki co nie otwierając oczu. Przekręciłam się z poprzedniej pozycji  na plecy i usilnie próbowałam otworzyć oczy.

W końcu postanowiłam zwlec się z wygodnego,ciepłego łóżeczka więc mozolnie powędrowałam do łazienki w której wzięłam szybki prysznic po którym nałożyłam na twarz lekki makijaż składający się z ;pudru,eyelinera,błyszczyka,tuszu do rzęs.

Następnie związałam włosy w luźnego koka i założyłam ubrania .

Po ogarnięciu swojego wyglądu udałam się na dół moim celem była kuchnia.

-Dzień dobry-usłyszałam na wejściu znany mi głos 

-Hej Max, co tu robisz tak wcześnie?-zapytałam udając zdziwienie gdyż tak na prawdę spodziewałam się go tutaj , *Musze znaleźć mu dziewczynę * przebiegło mi przez myśl 

- jak to co ? śniadanie -od powiedział jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie 

-tak myślałam- przewróciłam oczami co wywołało napad nie kontrolowanego rechotu.

Usiadłam przy stole dostając pięknie przygotowane naleśniki z nutellą i malinami 

-mmmmniam -  potarłam ręce zabierając się za naleśniki

**

Po skończonym posiłku Max włożył nasze talerze do zmywarki i kazał mi każąc nie ruszać mi się z miejsca wybiegł z kuchni po chwili wracając

-Trochę spóźnione,ale wczoraj dużo się działo- powiedział stając przed mną -Spóźnionego Najlepszego - krzyknął dając mi z uśmiechem kolorowy pakunek 

-dziękuje, jesteś kochany - cmoknęłam do w polik i zaczęłam rozrywać papier ozdobny siadając na kanapie. W środku znajdował się album ze wszystkimi zdjęciami od dnia w którym się poznaliśmy aż do dnia w którym nas rozłączono, zawsze dokumentowaliśmy każdą ważną i nie ważną chwile którą razem przeżywaliśmy.Dzięki temu Max te wszystkie zdjęcia wpiął w album.

Mimowolnie  napłynęły mi łzy do oczu. Jednak nie wstydziłam się ich pokazać Max'owi, nie raz razem płakaliśmy chcąc sobie ulżyć wzajemnie  w bólu który zagnieździł się wewnątrz nas. 

Chłopak tak jak ja nie ma nikogo z kim łączą go więzy krwi jego rodzice zginęli w wypadku samochodowym a on był pod opieką ciotki -siostry jego matki-. Jednak ta nie miała męża a wychowywała sama 3 swoich małych dzieci przez co została zmuszona oddać małego Max'a do domu dziecka - zaważył o tym brak pieniędzy i brak czasu tej kobiety,chłopak nie miał jej tego za złe ,zrozumiał  mimo iż było mu cholernie ciężko. 

-Nasze zdjęcia-powiedziałam przekręcając następną stronę i nawet nie zamierzałam ocierać łez które lały się po moich policzkach.

Spojrzałam się na chłopaka który z zaciekawieniem spoglądał na moją twarz i uśmiechnęłam się wskazując na fotografie na której  w święta w domu dziecka ubieraliśmy choinkę -- po której nic nie zostało,gdyż niechcący spowodowaliśmy zwarcie i choinka spłonęła--

-choć tutaj-przytulił mnie mocno ścierając moje łzy i śmiejąc się z naszej głupoty.  

****

 -Ok jest 7;55 i muszę cię opuścić choć togo nie chce- powiedziałam wkładając trampki.Tak jak było umówione miałam chodzić 2 razy w tygodniu do sierocińca dokładniej we wtorek i piątek od 9;00 do 14;00,a z tego względu że dzisiaj był piątek musiałam się tam udać.

-Sierociniec?- uniósł jedną brew opierając się o futrynę 

-Tak 

-Będę trzymać  kciuki-uśmiechnęłam się - ejjj - zaczął 

- co? 

-wiesz że cię kocham ?

-tak wiem, a ty wiesz że ja ciebie bardziej-uśmiechnęłam się żegnając się ekspresowym uściskiem i buziakiem w policzek.

-nie prawda -krzyknął za mną,chcąc pewnie zacząć się spierać kto kogo bardzie lub mocniej kocha.

Zawsze mówiliśmy do siebie "Kocham"- lecz zawsze znaczyło ono Kocham cie jak brata,kocham cię jak najlepszego przyjaciele i tak było zarówno u mnie jak i u Max'a.

Włożyłam do uszu słuchawki i udałam się w stronę przystanku metra,mającego mnie zawieść do sierocińca.

**około 30 min później**

Ślamazarnie doczłapałam się do "informacji" w sierocińcu 

-dzień dobry - przywitałam się starając się być uprzejmą 

- dzień dobry,Amy Black?-zapytała starsza kobieta, na co od powiedziałam kiwnięciem głową - miło cię widzieć,już o wszystkim zostaliśmy po informowani,choć za mną- kobieta ruszyła w głąb budynku-pokażę ci mniej więcej gdzie co się znajduje takie najważniejsze miejsca a reszta wyjdzie w praniu- uśmiechnęła się  pogodnie. 

Tak więc troszkę czasu zeszło mi na oglądaniu miejsc znajdujących się w budynku aż do momentu dotarcia do stołówki w której się zatrzymałyśmy.

-Tutaj ja niestety muszę cie zostawić, gdyż mam sporo papierkowej roboty, ale pomogą ci opiekunowie - powiedziała podchodząc do dziewczyny na oko w moim wieku i wskazując jej palcem mnie, trochę nie swojo poczułam się będąc w centrum.

 -Witaj jestem Grace -przedstawiła się wyciągając do mnie rękę 

-Hej Amy-od powiedziałam chwytając jej dłoń i lustując twarz dziewczyny.

- choć pomożesz mi- pociągnęła mnie lekko za rękę przerywając wzajemne wpatrywanie się. -musimy pozbierać naczynia,umyć stoły,podłogi i nakryć obrusy do obiadu - wytłumaczyła

-Ok - odparłam bez emocji 

-ja przychodzę tu z własnej woli , nie iem jak ty? większość nastolatków jest tutaj z przymuszenia przez rodziców,Szkołę czy jakieś tam placówki.- zaczęła nawijać jak katarynka, Jezu jak ja nie na widzę takich  spowiedzi * Am spokojnie nie denerwuj się *, *no zakaz jej coś pojadę * * wdech i wydech * starałam się uspokoić żeby jej w żaden sposób nie dogryźć

-nie uczysz się?, no wiesz szkoła itd. -zapytałam szybko zmieniając temat na bardziej wygodny jeśli już muszę z nią gadać.A poza tym ciekawiło mnie to bo przecież normalni ludzie chodzą o tej porze do szkoły zakuwać.

-Tak uczę, ale jestem zwalniana przez Szkołę w te dwa dni takie zajęcia jak by dodatkowe?-zastanowiła się przez chwile- tak tak myślę ,a ty? -pytała wycierając stół 

-Ja mam nauczanie domowe,przez internet.-od powiedziałam .Ten typ chodzenia do szkoły załatwiła mi Margaret bo nie chciała żebym opuszczała ją w te dni i wiedział że mogę ją trochę olewać a tak to nie muszę użerać się z rozpieszczonymi gówniarzami.DZIĘKI CI BOŻE.

Całe czas w ośrodku spędziłam na rozmowie i pracy z Grace.Mam nadzieje że się do niej przyzwyczję , mimo iż gęba jej się nie zamyka jest pozytywną osobą.

Około 14;30 wróciłam do domu. Max o tej porze znajduje się w pracy więc muszę zająć się sobą.

Przygotowałam sobie szybki obiad i usiadłam przed laptopem. W trakcie mojego kilku godzinnego"chodzenia do szkoły"przed laptopem dostałam telefon 

-Tak?- odebrałam nie spoglądając na wyświetlacz 

-Witaj Amy tutaj Margaret, jak sobie radzisz?

-Szczerze coraz lepiej, cieszę się że mam tu Max'a - powiedziałam z uśmiechem 

-wychodzisz na ludzi - zaśmiała się- dzwonię żeby ci przekazać że dyrektor postanowił przychylić się do skrócenia ci uczęszczania do sierocińca do 3 miesięcy w zamian za odpowiedzialność, sumienność itd. w tym czasie.

-dobre i to - powiedziałam -zgodnie z tym co myślałam

-tylko masz się  starać bo  od niego nic nie dostaniesz za darmo wiesz o tym. W razie problemów w ,które masz się nie pakować dzwoń.- powiedziała 

-Ok.

- A co ze szkołą? siedzisz i się uczysz? -spytała z nadzieją 

-Tak obiecałam ci - przewróciłam oczami 

- To dobrze, tak trzymaj,muszę kończyć kochanie,gdyby coś się działo to wiesz co robić. 

-Ok do usłyszenia- zakończyłam rozmowę powracając do nauki.

Jan;

-Dzień dobry, czy mogę rozmawiać z dyrektorem placówki?-zapytałem grzecznie.

Obecnie znajduje się w Londynie w domu dziecka ,którym  prawdo podobnie przebywała moje siostra. 

-dzień dobry, a w jakiej sprawie? -usłyszałem za swoimi plecami czyjś głos. Odwróciłem się machinalnie od biurka przy którym stałem twarzą do osoby za mną stojącej. 

-w sprawie mojej siostry 

-zapraszam- wskazała wysoka kobieta drzwi z napisem dyrektor 

-a więc o co chodzi?

- kilka lat temu została tutaj przyjęta dziewczynka - pokazałem starą znalezioną fotografie z albumu babci.- miała na imię Amy,Amy Black trafiła tu w wieku 5 lat - ciągnąłem - aktualnie ma 18 lat. Nasza mama zmarła kilka godzin po jej porodzie -powiedziałem zakańczając swoją wypowiedź z nadzieją. 

- Tak pamiętam -powiedziała spoglądając na dopiero co otwartą kartotekę jak mniemam Amy.

- Czy mogła by powiedzieć mi pani gdzie mogę jej szukać -spytałem kładąc przed kobietą swój dowód w razie jakby chciała udowadniać że jestem z Amy spokrewniony.

-Nie-odparła a mi ciśnienie zaczęło rosnąć -przykro mi ale w wieku 14 lat trafiła do poprawczaka i nie mam pojęcia co się z nią stało , to wiedzą tylko w poprawczaku.- dokończyła

- ale jak to?- zapytałem zszokowany - wie pani chociaż do którego?

Kobieta wyjęła kartkę papieru i nakreśliła mi adres ośrodka 

-przepraszam ale tylko tyle jestem w stanie zrobić - uśmiechnęła się pokrzepiająco 

- dziękuje ze chociaż tyle - odwzajemniłem lekko uśmiech

- życzę ci powodzenia- wyciągnęła rękę w moją stronę 

- nie dziękuje -uścisnąłem dłoń kobiety i powoli wyszedłem na zewnątrz z nową nadzieją na odnalezienie siostry.

Jedna myśl nie dawała mi jedynie spokoju ; co się stało ze trafiła do poprawczaka ? 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hej ♥ I jak podoba się ?? akcja, akcja <33 za wszystkie błędy przepraszam - wybaczcie ;*

zapraszam do komentowania kochani , następny rozdział prawdo podobnie w środę <33

Do napisania ii gorące BUZIOLLE ♥♥♥